| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Heinrich Albertz |
| Urodzenie | 22 stycznia 1915, Wrocław (Breslau) |
| Śmierć | 18 maja 1993, Brema |
| Zawód | ksiądz, teolog, polityk |
| Partia | SPD (od 1946) |
| Kariera polityczna | |
| Burmistrz Berlina Zachodniego | 1966–1967 |
| Minister spraw wewnętrznych Berlina Zachodniego | od 1961 |
| Minister w rządzie Dolnej Saksonii | 1948–1955 |
| Prezydium SPD | wybrany 1950 |
| Przewodniczący AWO | 1950–1965 |
| Działalność kościelna | |
| Organizacja | Kościół Wyznający, pastor |
| Praca duszpasterska | 1970–1979, Berlin |
Heinrich Albertz był duchownym ewangelickim i działaczem SPD, który łączył pracę kościelną z aktywnością polityczną. Zyskał szerokie rozpoznanie jako burmistrz Berlina Zachodniego, pełniąc urząd w latach 1966–1967.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 22 stycznia 1915 w rodzinie teologa ewangelickiego. Po zdaniu matury w 1933 roku studiował teologię w Breslau, Halle i Berlinie. W czasie studiów związał się z Kościołem Wyznającym.
Jako członek Kościoła Wyznającego pracował także jako kurier na trasach do Holandii i Danii. Po okresach pracy jako nauczyciel prywatny i pastor był kilkakrotnie aresztowany, a następnie dobrowolnie wstąpił do Wehrmachtu. Publicznie poparł pastora i działacza antynazistowskiego Martina Niemöllera, za co trafił do więzienia w Glatz.
Jak wyglądała jego kariera polityczna?
W 1946 roku wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec. W latach 1948–1955 był ministrem w rządzie Dolnej Saksonii kierowanym przez Hinricha Wilhelma Kopfa. W 1950 roku wybrano go do prezydium SPD, a od 1950 do 1965 przewodniczył stowarzyszeniu Arbeiterwohlfahrt.
W 1961 objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych w rządzie Williego Brandta w Berlinie Zachodnim, a w 1966 zastąpił Brandta na stanowisku burmistrza. 26 września 1967 zrezygnował z urzędu po śmierci Benno Ohnesorga, wydarzeniu które zapoczątkowało falę protestów studenckich w Niemczech w latach 1967–1968.
Działalność kościelna i ostatnie lata
Po odejściu z życia politycznego powrócił do pracy duszpasterskiej. W latach 1970–1979 pełnił obowiązki pastora w Berlinie.
27 czerwca 1975, po porwaniu kandydata CDU na burmistrza Berlina Petera Lorenza przez Ruch 2 Czerwca, Albertz oddał się dobrowolnie w ręce porywaczy, by umożliwić uwolnienie Lorenza. Poleciał z porywaczami do Ludowo-Demokratycznej Republiki Jemenu. Zmarł 18 maja 1993 w Bremie.
