Park Szczytnicki zajmuje rozległy obszar na terenie dawnej wsi Szczytniki i wyróżnia się kompozycją krajobrazową oraz zróżnicowaną roślinnością. Na terenie parku zachowały się obiekty o wartości historycznej i kulturowej, w tym znany Ogród Japoński Hakkoen, drewniany kościół i kilka pomników.
Gdzie jest Park Szczytnicki?
Park leży we Wrocławiu, na wschód od Starej Odry, na terenie, który kiedyś należał do wsi Szczytniki. Szczytniki zostały włączone do miasta w 1868 roku.
Jak kształtowała się historia parku?
Obszar Szczytnik najpierw podzielono na Nowe i Stare Szczytniki; od XVII wieku teren zmieniał się w podmiejskie osiedla rezydencjonalne. W 1783 roku Friedrich Ludwig zu Hohenlohe-Ingelfingen wykupił las po Starych Szczytnikach i urządził tu park w stylu angielskim. Park uległ zniszczeniu podczas oblężenia w 1806 roku prowadzonym przez żołnierzy napoleońskich, a potem był stopniowo odbudowywany i rozszerzany.
W pobliżu parku w 1833 roku odbyły się pierwsze we Wrocławiu wyścigi konne; zawody organizowano do 1907 roku na terenach przy obecnej Hali Stulecia. W latach 1909–1912, w związku z Wystawą Stulecia 1913, założono w parku Ogród Japoński, zaprojektowany przez japońskiego ogrodnika Mankichiego Araia z inicjatywy hrabiego Fritza von Hochberga. Ogród uległ znacznym zmianom po wystawie; prace przywracające japoński charakter podjęto w 1994 roku przy współpracy z ambasadą Japonii, prof. Ikuya Nishikawą i ogrodnikami z Nagoi. Rząd Japonii przekazał kilka granitowych latarń z XIX wieku. Zalanie podczas powodzi w 1997 roku zniszczyło ogród, który otwarto po odbudowie w 1999 roku. W parku stoi też willa projektanta Hali Stulecia — Maxa Berga. W 2008 roku posadzono na terenie parku japońskie wiśnie.
Co warto zobaczyć?
Najbardziej rozpoznawalnym elementem parku jest Ogród Japoński Hakkoen — odtworzony po połowie XX wieku i otwarty ponownie po odbudowie po powodzi. W ogrodzie zachowały się elementy świadczące o japońskim charakterze założenia, w tym przekazane przez stronę japońską latarnie granitowe.
Na terenie parku stoi drewniany kościół pod wezwaniem Świętego Jana Nepomucena z przełomu XVI i XVII wieku. Kościół zbudowano pierwotnie dla Starego Koźla; następnie przenoszono go do Kędzierzyna, a ostatecznie w 1913 roku przywieziono go do Wrocławia pod kierunkiem architekta Theo Effenbergera. Przy kościele stoi monolitowy kamienny krzyż, który przeniesiono z Muchoboru Wielkiego w latach 70. XX wieku.
W parku znajdują się także pomnik Diany, pomnik Friedricha Schillera i kolumna Fryderyka Wilhelma II. Ozdobna i różnorodna roślinność — około 350 gatunków drzew i krzewów, w tym rośliny z Azji oraz obu Ameryk — stanowi jeden z głównych walorów przyrodniczych parku.
Drewniany kościół i kamienny krzyż — skąd pochodzą?
Drewniany kościół św. Jana Nepomucena pochodzi z przełomu XVI/XVII wieku i powstał z pracy cieśli ze Starego Koźla. W XVIII wieku przeniesiono go do Kędzierzyna, a w 1913 roku sprowadzono do Wrocławia. Monolitowy kamienny krzyż stojący przy kościele przywieziono z Muchoboru Wielkiego w latach 70. XX wieku; przyczyna fundacji krzyża nie jest znana.
Hipoteza, że krzyż jest krzyżem pokutnym, nie ma bezpośrednich dowodów i opiera się jedynie na założeniu, że wszystkie stare monolitowe krzyże mają takie pochodzenie. W artykule Paula Kutzera z 1913 roku pojawia się legenda łącząca powstanie tego krzyża i dwóch innych z upamiętnieniem spotkania w 1474 roku trzech władców podczas oblężenia Wrocławia.
Informacje praktyczne
- Adres: 51-618 Wrocław — wyznacz trasę w Google Maps
- Strona internetowa: wroclaw.pl
- Ocena w Mapach Google: 4,7 (31 186 opinii)
