| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Piotr Milwiw-Baron |
| Urodzenie | 5 stycznia 1961 |
| Miejsce urodzenia | Wrocław |
| Zawód | saksofonista jazzowy, kompozytor, pedagog |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu |
| Instrumenty | |
| Główne | saksofon tenorowy i sopranowy; bywa notowany jako alcista i barytonista |
| Wybrane stanowiska | |
| Dyrektor | Polska Orkiestra im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus (2018–2024) |
Piotr Milwiw-Baron działa w jazzie jako wykonawca, autor i nauczyciel. Jego działalność obejmuje nagrania studyjne, autorskie płyty, pracę dydaktyczną oraz udział w projektach łączących jazz z muzyką poważną.
Życiorys i rodzina
Urodził się we Wrocławiu w rodzinie Adama Barona, lekarza, pisarza i oficera pochodzącego ze Lwowa (1924–1977), oraz Marleny Milwiw, aktorki (1931–2025). Ukończył studia na Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Debiutował w 1977 roku i od tamtej pory rozwija karierę jako muzyk sceniczny i studyjny.
Kariera muzyczna i nagrania
W 1978 roku otrzymał wyróżnienie jako solista na festiwalu Jazz nad Odrą, a w 1980 zdobył na tej imprezie drugą nagrodę. W 1984 wygrał solistyczne Grand Prix na festiwalu Jazz Aldia w San Sebastián. Jest uczestnikiem nagrań około stu płyt — współpracował m.in. z Artem Farmerem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem i Johnem Hicksem.
Jako lider i autor stworzył kilkanaście autorskich przedsięwzięć studyjnych i koncertowych. Do jego płyt należą między innymi Take One (1995), Bogurodzica (2000), Reference (2004) — nagrana w Nowym Jorku, Salve Regina (2007) — z muzykami z USA, oraz Wodecki Jazz (2019). W 1998 pełnił funkcję koncertmistrza (pierwszy saksofon altowy) orkiestry EBU Big Band w Sztokholmie.
Działalność pedagogiczna i publicystyczna
Uczył saksofoniu, harmonii jazzowej i improwizacji m.in. w Instytucie Jazzu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej oraz na Kierunku Jazz IKSM Uniwersytetu Zielonogórskiego. Prowadził wykłady i masterclassy na uczelniach zagranicznych — m.in. w USA, Turcji i Austrii — oraz na letnich warsztatach w Pradze, we Lwowie i w wielu miastach Polski.
Od 1994 do 2011 prowadził autorski program w Polskim Radiu Wrocław, a od 2012 nadaje programy w radioJAZZ.fm. Jest recenzentem i publicystą, publikował w "Jazz Forum" oraz jest autorem kilkunastu prac naukowych. W latach 2015–2018 pracował w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako doradca podsekretarza stanu i zastępca dyrektora departamentu. Wszedł też w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich w 2025 roku.
Praca zarządcza
W latach 2018–2024 kierował Polską Orkiestrą im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus. Został odwołany z tej funkcji z dniem 22 listopada 2024 przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z powodu naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.
Nagrody i wyróżnienia
Przez ćwierć wieku zajmuje czołowe miejsca w ankiecie "Jazz Top" magazynu "Jazz Forum" w kategoriach saksofonu tenorowego i sopranowego; w 2015 wygrał w kategorii saksofon barytonowy. Był nominowany do nagrody Fryderyk jako muzyk roku w 2000, 2004 i 2009; nominacje w kategorii płyta roku otrzymały albumy "Bogurodzica" i "Sanctus, Sanctus, Sanctus". Na trzydziestolecie pracy artystycznej otrzymał Brązowy Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" oraz Honorową Odznakę Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. W 2018 otrzymał Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Jest artystą firmowym marek Cannonball Musical Instruments, Drake Mouthpieces i D’Addario Woodwinds.
Dyskografia (wybrane)
Poniżej znajdują się tytuły autorskich wydawnictw studyjnych Piotra Milwiw-Barona:
- Take One (1995)
- Tango (1996)
- Blue Rain (1997)
- Bogurodzica (2000)
- Reference (2004)
- Salve Regina (2007)
- Sanctus, Sanctus, Sanctus (2008)
- Kaddish (2011)
- Jazz na Hrade (2012)
- Wodecki Jazz (2019)
- Moniuszko Jazz (2021)
- Karolak Songbook (2025)
Życie prywatne
Jest ojcem dwójki synów zaangażowanych muzycznie: Aleksandra Milwiw-Barona, gitarzysty i kompozytora, członka zespołu Afromental, oraz Adama Milwiw-Barona, multiinstrumentalisty grającego m.in. na trąbce w zespole Pink Freud.