Wtorek, 17 listopada Imieniny: Elżbieta, Grzegorz, Salomea
Teraz Wtorek, 17 listopada 2026
Znane osoby

Piotr Milwiw-Baron — saksofonista jazzowy, kompozytor i pedagog

• Norbert Michalak • 4 min czytania

Piotr Milwiw-Baron
Fot. Wojciech Pędzich · „Gitarowy Rekord Guinnessa 2022” · licencja CC BY 4.0 · Wikimedia Commons · zdjęcie przeskalowane, kadr dopasowany do formatu strony.

Piotr Milwiw-Baron to polski saksofonista jazzowy, kompozytor i pedagog znany z licznych nagrań, autorskich projektów i wieloletniej aktywności w środowisku jazzowym.

Dane osobowe
Imię i nazwiskoPiotr Milwiw-Baron
Urodzenie5 stycznia 1961
Miejsce urodzeniaWrocław
Zawódsaksofonista jazzowy, kompozytor, pedagog
Wykształcenie
UczelniaAkademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu
Instrumenty
Głównesaksofon tenorowy i sopranowy; bywa notowany jako alcista i barytonista
Wybrane stanowiska
DyrektorPolska Orkiestra im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus (2018–2024)

Piotr Milwiw-Baron działa w jazzie jako wykonawca, autor i nauczyciel. Jego działalność obejmuje nagrania studyjne, autorskie płyty, pracę dydaktyczną oraz udział w projektach łączących jazz z muzyką poważną.

Życiorys i rodzina

Urodził się we Wrocławiu w rodzinie Adama Barona, lekarza, pisarza i oficera pochodzącego ze Lwowa (1924–1977), oraz Marleny Milwiw, aktorki (1931–2025). Ukończył studia na Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Debiutował w 1977 roku i od tamtej pory rozwija karierę jako muzyk sceniczny i studyjny.

Kariera muzyczna i nagrania

W 1978 roku otrzymał wyróżnienie jako solista na festiwalu Jazz nad Odrą, a w 1980 zdobył na tej imprezie drugą nagrodę. W 1984 wygrał solistyczne Grand Prix na festiwalu Jazz Aldia w San Sebastián. Jest uczestnikiem nagrań około stu płyt — współpracował m.in. z Artem Farmerem, Eddiem Hendersonem, Victorem Lewisem i Johnem Hicksem.

Jako lider i autor stworzył kilkanaście autorskich przedsięwzięć studyjnych i koncertowych. Do jego płyt należą między innymi Take One (1995), Bogurodzica (2000), Reference (2004) — nagrana w Nowym Jorku, Salve Regina (2007) — z muzykami z USA, oraz Wodecki Jazz (2019). W 1998 pełnił funkcję koncertmistrza (pierwszy saksofon altowy) orkiestry EBU Big Band w Sztokholmie.

Działalność pedagogiczna i publicystyczna

Uczył saksofoniu, harmonii jazzowej i improwizacji m.in. w Instytucie Jazzu Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i Muzyki Rozrywkowej oraz na Kierunku Jazz IKSM Uniwersytetu Zielonogórskiego. Prowadził wykłady i masterclassy na uczelniach zagranicznych — m.in. w USA, Turcji i Austrii — oraz na letnich warsztatach w Pradze, we Lwowie i w wielu miastach Polski.

Od 1994 do 2011 prowadził autorski program w Polskim Radiu Wrocław, a od 2012 nadaje programy w radioJAZZ.fm. Jest recenzentem i publicystą, publikował w "Jazz Forum" oraz jest autorem kilkunastu prac naukowych. W latach 2015–2018 pracował w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego jako doradca podsekretarza stanu i zastępca dyrektora departamentu. Wszedł też w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego w wyborach prezydenckich w 2025 roku.

Praca zarządcza

W latach 2018–2024 kierował Polską Orkiestrą im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus. Został odwołany z tej funkcji z dniem 22 listopada 2024 przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z powodu naruszenia przepisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o wynagradzaniu osób kierujących niektórymi podmiotami prawnymi.

Nagrody i wyróżnienia

Przez ćwierć wieku zajmuje czołowe miejsca w ankiecie "Jazz Top" magazynu "Jazz Forum" w kategoriach saksofonu tenorowego i sopranowego; w 2015 wygrał w kategorii saksofon barytonowy. Był nominowany do nagrody Fryderyk jako muzyk roku w 2000, 2004 i 2009; nominacje w kategorii płyta roku otrzymały albumy "Bogurodzica" i "Sanctus, Sanctus, Sanctus". Na trzydziestolecie pracy artystycznej otrzymał Brązowy Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" oraz Honorową Odznakę Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego. W 2018 otrzymał Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Jest artystą firmowym marek Cannonball Musical Instruments, Drake Mouthpieces i D’Addario Woodwinds.

Dyskografia (wybrane)

Poniżej znajdują się tytuły autorskich wydawnictw studyjnych Piotra Milwiw-Barona:

  • Take One (1995)
  • Tango (1996)
  • Blue Rain (1997)
  • Bogurodzica (2000)
  • Reference (2004)
  • Salve Regina (2007)
  • Sanctus, Sanctus, Sanctus (2008)
  • Kaddish (2011)
  • Jazz na Hrade (2012)
  • Wodecki Jazz (2019)
  • Moniuszko Jazz (2021)
  • Karolak Songbook (2025)

Życie prywatne

Jest ojcem dwójki synów zaangażowanych muzycznie: Aleksandra Milwiw-Barona, gitarzysty i kompozytora, członka zespołu Afromental, oraz Adama Milwiw-Barona, multiinstrumentalisty grającego m.in. na trąbce w zespole Pink Freud.

Najczęstsze pytania

Kiedy i gdzie urodził się Piotr Milwiw-Baron?
Urodził się 5 stycznia 1961 we Wrocławiu.
Jakie instrumenty wykonawcze uprawia Piotr Milwiw-Baron?
Głównie saksofon tenorowy i sopranowy; bywa też notowany jako alcista i barytonista.
Gdzie uczył i prowadził wykłady muzyczne?
Uczył m.in. w Instytucie Jazzu PWSZ w Nysie, we Wrocławskiej Szkole Jazzu i na Uniwersytecie Zielonogórskim; prowadził także wykłady i warsztaty za granicą, m.in. w USA, Turcji i Austrii.
Kiedy kierował Sinfonią Iuventus i dlaczego zakończył tę funkcję?
Był dyrektorem Polskiej Orkiestry im. Jerzego Semkowa Sinfonia Iuventus od września 2018 do 22 listopada 2024; został odwołany przez ministerstwo z powodu naruszenia przepisów o finansach publicznych i przepisów dotyczących wynagradzania kierownictwa.

Źródło: Wikipedia (CC BY-SA)

Materiały na portalu są opracowywane przy wsparciu AI.

Norbert Michalak

Nazywam się Norbert Michalak i w redakcji wdolnymslasku.pl odpowiadam za dział Znani z miasta. Piszę o ludziach związanych z Dolnym Śląskiem: sportowcach, artystach, naukowcach, przedsiębiorcach i społecznikach, których nazwiska zna okolica.

Czytaj również