| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andreas Aurifaber |
| Data urodzenia | 1512 (1514?) |
| Miejsce urodzenia | Wrocław |
| Data śmierci | 12 grudnia 1559 |
| Miejsce śmierci | Królewiec |
| Zawód i role | |
| Zawód | Lekarz, wykładowca |
| Pełnione funkcje | Rektor Uniwersytetu w Królewcu; lekarz miejski i nadworny |
| Wykształcenie | |
| Studia | Halle, Wittenberga, Padwa (uzupełniające) |
| Wybrane publikacje | |
| Najważniejsza | Succini historia (1551) |
Andreas Aurifaber był XVI‑wiecznym lekarzem i uczestnikiem ruchów reformacyjnych. Zyskał rozgłos jako profesor i wielokrotny rektor Uniwersytetu w Królewcu oraz jako autor pierwszej monografii poświęconej bursztynowi.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się we Wrocławiu jako syn Valentina Goldschmidta i Ursuli Kirstein. Jego brat, Johannes Aurifaber (1517–1568), działał jako teolog luterański. W latach 1527–1534 studiował medycynę na uniwersytetach w Halle i Wittenberdze, gdzie uzyskał tytuł magistra.
W 1544 roku uzupełniał studia medyczne na Uniwersytecie w Padwie na koszt księcia Prus Książęcych, Albrechta Hohenzollerna. Po powrocie objął stanowiska związane z medycyną i nauczaniem w Królewcu.
Działalność zawodowa i zaangażowanie religijne
Przed osiedleniem się w Prusach Aurifaber był rektorem Szkoły Mariackiej w Gdańsku od 1539 roku oraz Gimnazjum Akademickiego w Elblągu od 1541 roku. W Królewcu został profesorem medycyny i fizyki na miejscowym uniwersytecie oraz pełnił funkcję lekarza miejskiego.
Na dworze księcia Albrechta Aurifaber pracował jako przyboczny lekarz i tajny radca. W latach 1551, 1553 i 1558 sprawował urząd rektora Uniwersytetu w Królewcu. W 1550 roku poślubił córkę teologa Andreasa Osiandra i w związku z tym zaangażował się w spór wokół poglądów Osiandra; jako rektor w 1554 roku usuwał z uczelni jego przeciwników.
Publikacje i badania nad bursztynem
W 1551 roku Aurifaber wydał Succini historia, pracę poświęconą bursztynowi. Dzieło to uznaje się za pierwszą na świecie monografię tej żywicy kopalnej.
Do innych przypisywanych mu druków należą Annotationes in Phaemonis libellum de cura canum (Wittenberga 1545) oraz Consilia et epistolae Cratonis, opublikowane w Frankfurcie w 1671 roku. Monografia poświęcona Aurifaberowi i jego książce o bursztynie ukazała się w opracowaniu I. A. Poliakovej (wyd. 2, Kaliningrad 2013).
